| |
Friðjón Þórðarson
1923–2009
Friðjón Þórðarson er eftirminnilegur fyrir margra hluta sakir. Við áttum samleið á Alþingi hvor á sínum væng stjórnmálanna í þrettán ár og sátum saman í ríkisstjórn á fjórða ár undir forsæti Gunnars Thoroddsens. Það ríkti mikil spenna við þá stjórnarmyndun í febrúarbyrjun 1980, ekki síst um það hvort Gunnar fengi stuðning úr eigin flokki. Fylgismenn hans fáeinir birtust einn af öðrum dagana sem setið var yfir gerð málefnasamnings að Laugavegi 18 og Friðjón kom fyrst undir lokin. Á honum var aldrei neinn asi og frá honum stafaði sjaldgæf rósemi af stjórnmálamanni að vera. Í ríkisstjórn fór hann með dóms- og kirkjumál, sem hann þekkti vel sem lögfræðingur og eftir að hafa gegnt sýslumannsembætti í tugi ára. Það hentaði Friðjóni vel að ekki voru miklar deilur um dómsmálin þessi ár nema fáeina daga í kringum Gervasoni. Á ríkisstjórnarfundum talaði hann sjaldan en ætíð yfirvegað og vel undirbúinn.
Pólitísk staða Friðjóns sem 1. þingmanns Vesturlands var traust allt til loka þingferils hans. Það sem vakti einkum athygli mína sem þingmanns af öðru landshorni var sú mynd sem ég fékk af þingmannahópi Vesturlands þessi árin sem var talsvert ólík því sem tíðkaðist eystra. Á þingmannstíma Friðjóns áttu flestir stjórnmálaflokkar fulltrúa í kjördæminu og svo var að sjá sem þeir fylgdust mjög grannt hver með öðrum. Haft var fyrir satt að ekki bæri við jarðarför á Vesturlandi án þess allur þingmannahópurinn væri þangað kominn, óháð því hvort menn könnuðust eitthvað við hinn látna eða hefðu átt vísan stuðning hans. Þessu fylgdi auðvitað fjarvist frá þingfundum þannig að ekki fór dult á þingtíma. Annað var það að ekki flutti þingmaður úr kjördæminu svo mál að ekki þyrfti öll strollan, þinglið kjördæmisins, að hafa skoðun á því úr ræðustóli Alþingis. Eflaust voru þetta óskráðar venjur en ég sá alltaf fyrir mér Friðjón sem forystusauðinn sem aðrir fylgdu hljóðalaust.
Það fór ekki framhjá manni að Friðjón vann samviskusamlega fyrir sitt kjördæmi í stóru sem smáu. Hann gleymdi því heldur ekki ef stuðningur barst við áhugamál hans úr öðrum áttum. Sem lítið dæmi um það nefni ég jarðhitaleit í Dölum sem ég gat lagt lið úr ráðuneyti án þess hann hefði falast eftir því sérstaklega. Nánasta samstarfið sem ég átti við þingmanninn Friðjón var um 1990 í stjórnskipaðri nefnd um mótun ferðamálastefnu. Hann vann þar af alúð þótt í stjórnarandstöðu væri og stuðlaði að því að flokkur hans fylgdi málinu gegnum Neðri deild. Sú málefnalega samstaða dugði þó ekki til loka enda fundust samflokksmenn sem töldu sig þurfa að launa honum og Pálma á Akri lambið gráa.
Eftir að Friðjón hætti opinberum afskiptum lágu leiðir okkar helst saman í Laugardalslaug þar sem hann var fastur morgungestur. Alltaf mætti manni þá sama kankvísin og glaðværðin sem fylgdi þessum Dalahöfðingja til loka. Slíka er gott að hafa nærri þótt eitthvað beri á milli.
Hjörleifur Guttormsson
|
